Dispersant ialah bahan kimia yang digunakan untuk menyebarkan
zarah nanodalam larutan atau pepejal. Prinsip asasnya adalah untuk berinteraksi dengan permukaan nanozarah, mengubah ciri permukaan, mengurangkan daya tarikan antara zarah, dan mencapai penyebaran nanozarah.
Penyebar boleh mencapai penyebaran nanozarah melalui mekanisme berikut:
1. Persamaan cas: Banyak dispersan mempunyai sifat surfaktan dan boleh membentuk halangan cas pada permukaan nanozarah. Jika nanozarah mempunyai cas Permukaan (positif atau negatif), penyerakan berinteraksi dengannya melalui kumpulan berfungsi dengan cas yang sama untuk membentuk penghalang elektrostatik dan menghalang pengagregatan zarah nano.
2. Anisotropi Caj: Jika permukaan nanopartikel tidak seimbang dengan cas positif dan negatif, penyerakan boleh meneutralkan ketidakseimbangan cas ini dengan menjerap ke permukaan. Kumpulan berfungsi penyebar boleh membentuk ikatan Kimia atau penjerapan bersama dengan permukaan nanozarah, dan mengubah interaksi antara nanozarah untuk mengelakkan pengagregatan.
3. Kesan pengasingan: Penyebar membentuk lapisan pengasingan dengan menutup permukaan zarah nano, menyekat sentuhan antara zarah nano. Lapisan pengasingan ini boleh mengurangkan daya tarikan antara zarah nano, menghalang pengagregatan, dan mengekalkan zarah nano dalam keadaan tersebar dalam larutan.
4. Daya dan kapilari Van der Waals: sesetengah penyerap memencarkan zarah nano dengan memperkenalkan daya Van der Waals yang saling eksklusif atau meningkatkan kapilari antara penyerakan dan pelarut. Interaksi ini boleh mengurangkan daya tarikan antara zarah nano dan menstabilkan keadaan serakan mereka dalam larutan.
Pemilihan dispersan bergantung pada sifat nanozarah, sifat pelarut, dan keperluan khusus aplikasi. Penyerakan biasa termasuk surfaktan, polimer, zarah koloid, dsb. Dengan memilih dan melaraskan jenis, kepekatan, dan keadaan penggunaan penyerakan secara munasabah, penyebaran seragam dan kestabilan zarah nano boleh dicapai.
